Hljómsveitin Kjass

Tvær vinkonur mínar standa að baki þessu snotra lagi, Til ömmu. Fanney Kristjándsóttir samdi lagið og skilar því frá sér á einlægan hátt. Hefur verið virkilega gaman að fylgjast með henni taka framförum í söng - Með eindæmum hæfileikarík og dugleg! Jóna Kristjana Hólmgeirsdóttir á svo textann en hann er ekki síðri. Fanney fékk svo að notast við tvær myndir frá mér svo þið getið séð mig í upphafi lagsins í fangi ömmu Þóru, örlítið minni með andlitið þakið súkkulaði. Mynd í uppáhaldi - það hlýjaði að sjá hana í þessu samhengi.
Síðar í myndbandinu bregður svo Ömmu Dóru fyrir með barnabarn sitt og guðdóttur mína Gyðu Dröfn. Tók þá mynd um síðustu jól.

Hljómsveit Fanneyjar Kjass knýr svo lagið áfram - virkilega flottir tónlistarmenn þar á ferð. Ef þið hafið áhuga á að fylgjast með þeim þá eiga þau facebooksíðu: Hljómsveitin Kjass

Njótið.

Bros fyrir svefninn

Rakst á þessa mynd, rétt fyrir svefninn. Ó, hún gladdi! hahaha. Vonandi fékk hún ykkur líka til þess að brosa;) Þangað til næst, nóttina.

meðvitundarlaus fimmtudagur

Það sem ég hefði þurft á íslenskum himni að halda í dag, fersku lofti - hefði seint neitað þeim fimmtudagsglaðningi. Óskipulag Ítala er virkilega að ná að ögra mér. Krefjandi að taka jákvæðnina á það - en ég er svo sannarlega að læra af þessu;) Í dag var ég í munnulegu lokaprófi. Á stundartöflunni minni stóð að prófið ætti að hefjast klukkan 08:45. Svo ég mætti spræk, passlega lítið sofin... Þá kom í ljós að prófinu hafði verið frestað til hádegis en þau skilaboð aldrei náð að berast til okkar. IED skoraði nokkur gleðistig hjá mér þegar ég svo loksins fékk að takast á við prófið, sjö klukkustundum seinna. Því þó prófið ætti að hefjast klukkan 12 þá var ég víst ekki fyrst í röðinni.. Ef skipulag Ítalanna hefði því gengið fullkomlega upp hefði ég aðeins þurft að bíða í þrjár og hálfa klukkustund:) (ahh...vil hrósa mér fyrir að hafa náð að lýsa ástandi dagins í svona fáum orðum - því ég gæti auðveldlega skellt í pistil. Ætla að hlífa ykkur í bili.) Á heimleiðinni tókst Ítölsku veðurguðunum að láta rigna á regnhlífalausu útgáfuna af mér - sem rölti hálf meðvitundarlaus heim. Ég var undarlega uppgefin þegar ég skreið heim eftir prófið, var þó merkilega fljót upp í rúm þrátt fyrir orkuleysið þar sem ég kúrði næstu tvær klukkustundir. Svona þangað til heilinn á mér skipaði mér að rölta út í búð, við eigum það víst öll sameiginlegt að þurfa að nærast!  

Kæri febrúar, aðeins fjögur próf eftir.. áfram með þig...

choices

Dagsferð

Við Sólrún ákváðum að eyða gærdeginum í IKEA...enda er ekkert spaug að "skreppa" í IKEA hér. Við tókum metro-ið og síðan fórum við upp í strætó með spurningarmerki á enninu. Við héldum í vonina um að á einhverjum tímapunkti myndum við sjá IKEA fyrir utan gluggann, ýta í framhaldinu á rauða hnappinn og stoppa gula farartækið. Ótrúlegt en satt þá gekk þetta allt upp... eftir að hafa rúntað í gegnum skuggaleg gettóhverfi blasti IKEA við okkur, fallega gult og blátt! Glæsilegt.

Við keyptum engin húsgögn þó Sólrúnu hafi litist heldur vel á þennan þægilega stól:

Samband þeirra varð því ekki lengra...í þetta skiptið. Ég þurfti að draga Sólrúnu upp úr stólnum þar sem hún neitaði að skilja við hann. Eiginlega átakanlegt...

Ég er að verða gömul... Mig langar í glös, skálar, hin ýmsu húsgögn. Langar í undarlegustu hluti sem ég hélt að aðeins fullorðnum langaði í. Mjög sérstakt. 

Þar sem sameiginlegt herbergi okkar Sólrúnar rúmar þó ekki fleiri mublur og það myndi bara kosta vesen að ferja frekari gersemar en fötin okkar heim í sumar - þá varð niðurstaðan sú að við fjárfestum í kertum og mat. 

Hér sést til dæmis til Sólrúnar að gúffa í sig súkkulaðiköku með nýkreistan apelsínusafa sem hún pantaði sér en innihélt ekki appelsínur. Hver þarf appelsínur í appelsínusafann sinn? Ekki við, enda Sólrún himinsæl :)

Við áttum síðan stefnumót við þetta litskrúðuga og huggulega fyrirbæri hér að neðan. Það virkar kannski friðsælt á þessari mynd en sú var ekki staðreyndin. Nokkrum sekúndum áður en ég tók upp myndavélina og skipaði Sólrúnu að halda öðrum gestum IKEA frá gotteríinu,  höfðum við bókstaflega þurft að berjast við tryllt ítölsk börn til þess að koma gúmmulaðinu ofan í pokana okkar. Á tímabili stóðu tvö börn ofan á fætinum á mér, völtuðu bókstaflega yfir mig, grínlaust. Við hliðina á mér stóð Sólrún og hárreytti um 8 ára stúlku, barnið hefur sennilega þurft á því að halda. Uppeldisleysi. Eða var Sólrún að hárreyta sig? Æi man það óljóst þar sem einn ítalski gemlingurinn tók upp á því að reyna að pota í augað á mér... En nammið var gott og baráttunnar virði. Þarf því varla að taka það fram að mig langar aldrei aftur í bland í poka, enn södd. 

Ég  var hins vegar ekki komin langt með bland í pokann minn þegar ég fjárfesti mér í IKEA pylsu í brauði, tveimur mínútum seinna. Hún virkaði einfaldlega of girnileg... sem og gaurinn sem pósar hér með mér: 

Þessir þrír, og nokkrir vinir þeirra fengu svo að fljóta með okkur heim. Hver fellur ekki fyrir IKEA bjór?  Voru reyndar ekkert svo slæmir..

Ég þarf svo varla að taka það fram að það var hellidemba þegar við komum út úr IKEA með pappírspokana okkar og engar regnhlífar. Hæpið að ég þurfi að minnast á að það var um 40 mínútna bið í strætóinn okkar sem fór rétta leið til baka - svo við ákváðum bara að taka rúntinn með hinum strætóinum, kynnast öllu gettóinu. Asnalegt að minnast á að þetta endaði í eins og hálfs tíma ferðalagi.. já hálf kjánalegt. Svo sleppi því.

Ég er skotin í IKEA.

365 - dagar 37, 38 og 39

6. febrúar, dagur 37 - Lifðum fyrsta prófið af! 

7. febrúar, dagur 38 - Krúttin á horninu uppgefin eftir ítalskan föstudag í pizzagerð en bregðast okkur Sólrúbu þó ekki. Matargleðin!

8. febrúar, dagur 39 - Laugardagsferð í IKEA. Nammibar hefur sjaldan verið jafn fallegur...og langþráður. 

Ég hef ákveðið að nýta framvegis sunnudag hverjar viku í að taka saman þær myndir sem ég tók fyrir daga vikunnar í 365 daga áskoruninni sem ég sett mér.  Þá kannski verð ég líka duglegri að blogga um Ítalíu lífið. Þó nokkrar færslur sem eru skrifaðar í höfðinu á mér en ég á eftir að koma mér í að skella hingað inn. Á nóg með að takast á við febrúar, fullan af prófum og óvæntum uppákomum. Ég verð því nokkuð heiladauð næstu daga..en lofa að í lok mánaðar lifni yfir mér! Heyrumst!